تیغ آخر

مرا به مرز جنونم بردی و خود رفتی تنها

چون بوی خوش گل رز رفتی به سرعت با باد صبا

به شیشه نظر کردی و افسوس خود سنگ شدی

ساکن جان بودی و بی رحمانه حذر کردی ز ما

وه از این غم ایام هجران که نالان کرده مرا

به جان تو تا سحر متوسل شدم به دامان خدا

روزهایم تیره تر از شب های بی مهتاب شده است

من محکوم به اسارت در زنجیر عشق وتو هستی کجا؟

امشب در اوج بی تابی تیغ آخر را بر رگ میزنم

برای برگشتن روح خسته به جسمم مکن بیهوده دعا

ارادتمند:یلدا بیابانی

ی

یلدا بیابانی دانشجو روانشناسی...