شوق يار

وقت رفتن در دستت يك فانوس بود
تن زيبايت از دور مانند پر طاووس بود
نفس هايت عمري در اسمان رقيب و
سهم من از عشق تو، اه و افسوس بود
چشمانت به ارامي ماه در دل شب
دلت  اشوب،مانند موج اقيانوس بود
بر لبت خنده زيبايي از جنس غرور
در نگاهت تلخي كاملا محسوس بود
جسم تو اسير روح زمان در دنياي مبهم
روح تو نزد يار...شوقت ملموس بود
يلدا بياباني_1396/10/11

یلدا بیابانی دانشجو روانشناسی...